Labels: διάγνωση , πάρκινσον , παρκινσονικά σύνδρομα
Σύμφωνα με το παρακάτω άρθρο που δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο του 2011 στην ιατρική εφημερίδα The Lancet, νέες έρευνες υποδεικνύουν πως η ικανότητα ενός ατόμου να κάνει ποδήλατο μετά την εκδήλωση των συμπτωμάτων μπορεί να βοηθήσει στο να γίνει η διάκριση μεταξύ Νόσου Πάρκινσον και άτυπου Παρκινσονισμού όπως PSP (Προϊούσα Υπερπυρηνική Παράλυση), MSA (Πολλαπλή Ατροφία Συστημάτων), CBD (Φλοιβασική Εκφύλιση), LBD και αγγειακού παρκινσονισμού.
Θα μπορούσε να ήταν τόσο απλό?
Περιληπτικά το άρθρο αναφέρει τα εξής:
Η διαφοροποίηση της Νόσου Πάρκινσον από τον άτυπο Παρκινσονισμό είναι πολύ σημαντική κλινικά αλλά και επιστημονικά καθώς η διαφορική διάγνωση παραμένει δύσκολη.
Έγινε μια μελέτη παρατήρησης σε 156 ασθενείς με παρκινσονισμό, αλλά χωρίς τελική διάγνωση. Οι ασθενείς πέρασαν από συνέντευξη, νευρολογικά τεστ, και μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου (MRI). Η συνέντευξη περιείχε ερωτήσεις σχετικά με το αν, πότε και γιατί η ποδηλασία είχει καταστεί αδύνατη. Ο χρυσός κανόνας ήταν η διάγνωση μετά από 3 χρόνια, η οποία είχε βασιστεί στην κλινική παρακολούθηση, συμπεριλαμβανομένων επαναλαμβανόμενων νευρολογικών εξετάσεων, ανταπόκριση στη θεραπεία, και μαγνητική τομογραφία.
Πριν από την πρώτη εκδήλωση της νόσου τους, 111 ασθενείς έκαναν ποδήλατο (πίνακας). 45 είχαν διάγνωση για Νόσο του Πάρκινσον και 64 είχαν διάγνωση με μια μορφή άτυπου παρκινσονισμού. Κατά τη στιγμή της ένταξης (μέση διάρκεια της νόσου 30 μήνες), 34 από τους 64 ασθενείς με άτυπο παρκινσονισμό είχαν σταματήσει να κάνουν ποδήλατο, σε αντίθεση με μόνο δύο από τους 45 ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον. Η απώλεια των ικανοτήτων του ποδηλάτου ήταν παρούσα για όλες τις μορφές άτυπου παρκινσονισμού. Περαιτέρω ανάλυση δεν έδειξε σημαντική επίδραση της ηλικίας, του τύπου του παρκινσονισμού, ή της αταξίας στην ικανότητα χρήσης ποδηλάτου, γεγονός που υποδηλώνει ότι αυτός ήταν ένας ανεξάρτητος δείκτης του άτυπου παρκινσονισμού.
Δείτε τον πίνακα και εδώ.
Προτείνουμε ότι η απώλεια της ικανότητας ποδηλασίας μετά την έναρξη της νόσου θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως μια νέα "κόκκινη σημαία", σηματοδοτώντας την παρουσία άτυπου παρκινσονισμού. Η διαγνωστική αξία του "σημείου ποδήλατο" ήταν καλή: η παρουσία του ήταν εξαιρετικά ειδική για τη διάγνωση του άτυπου παρκινσονισμού. Η παρατήρηση αυτή δεν είναι μοναδική. Οι ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον έχουν κάποια προβλήματα ισορροπίας όταν κινούνται στο πλάι, ο βηματισμός τους είναι συνήθως μικρός (μικρά βήματα), ο παράλληλος βηματισμός τους είναι συνήθως φυσιολογικός, και επιδεικνύουν μια αξιοσημείωτη ικανότητα να οδηγούν ποδήλατο. Η ποδηλασία προϋποθέτει ιδιαίτερα συντονισμένη αλληλεπίδραση ανάμεσα στην ισορροπία, το συντονισμό, και το ρυθμικό πεντάλ των ποδιών. Αυτό το εξειδικευμένο έργο είναι πιθανόν ευαίσθητο στα λεπτά προβλήματα ισορροπίας ή συντονισμού, που προκαλούνται από την extranigral παθολογία τoυ άτυπου παρκινσονισμού. Μια απλή ερώτηση για τις ικανότητές ποδηλασίας θα μπορούσε να προστεθεί στον κατάλογο των ενδείξεων που μπορούν να βοηθήσουν τιυς γιατρούς στην αρχική διαφορική διάγνωση του παρκινσονισμού.
